Tagarchief: Museum IJsselstein

Ongekend Kant in Museum IJsselstein

De kanten die je niet van kant kent zien:
Ongekend Kant, Museum IJsselstein

Het reliëf, de structuur, de textuur en de patronen. Een knoop waaruit zich een precieus lijnenspel vertakt dat voortstroomt. De bedachte gaten die driedimensionele perspectieven bieden. Kant is de Fine Art van de textiele vormen. Verfijnd, geraffineerd, verrassend en veelzijdig. Een rijke inspiratiebron voor beeldend kunstenaars en zeer uiteenlopende werken. ´Ongekend Kant´ is dan ook de titel van de expositie in Museum IJsselstein, te zien tot 21 september 2014.

Als een spin in haar web weeft Tanja Smeets een installatie in de kasteeltoren van het pittoreske stadje vlakbij Utrecht. Vormpje voor vormpje haakt ze minutieus in elkaar tot een organisch ensemble van kanten stalactieten dat vanaf het gewelf naar beneden druipt. Het licht dat door het raam van de toren valt, speelt in het gatenpatroon en vermenigvuldigt de kleurschakeringen. De textuur ziet er robuust uit in de kommen van het trapgewelf en ragfijn daar waar het meeste licht erop valt.
Tanja SmeetsUnbridled, 2014
Een 16e eeuws kasteeltorentrappenhuis is een natuurlijker omgeving voor het groeiende werk dan het kader van de 20e eeuwse licht- en zichtkamers van Museum Boijmans (ontworpen in 1935) waar haar installaties vorig jaar te zien waren. Mij doet dit werk, behalve aan kant, ook denken aan koraal, IJslands mos (Cetraria islandica) of een boomparasiet als de maretak. Smeets spon in 2013 inderdaad eenzelfde constructie in een boom: ‘Mimicry’, group exhibition ‘Autour du Jardin‘ in Caen, France.

Foto´s van Danielle Kwaaitaal

´Vangen, verstrikken, veroveren en de vrijheid ontnemen´, dat zijn slechts vier van de vele vertalingen van het engelse woord ´capture´. Capturing Giulia van Danielle Kwaaitaal is overrompelend. Een vrouwenbuste strak gewikkeld in kant alsof ze gemummificeerd is. Een satijnen band strak om haar nek gestrikt, een koord kruiselings op haar voorhoofd gesnoerd, de ogen geloken. En alles zwart, zwart, zwart. Verhullend, depersonifiërend als een rouwvoile. Het iconische beeld van Jacqueline Kennedy, majestueus onder haar lange, zwarte voile terwijl haar zoontje in zijn lichtblauwe keurige jasje salueert als de kist passeert (1963). Gelukkig is het kant op de foto van Kwaaitaal ragfijn en kan Giulia stiekem door het gaatje dat precies voor haar neusgat zit ademen. Levend gevangen, captured?
Danielle-Kwaaitaal Capturing Giulia
Tekst: Annemarieke Weber
Foto´s: courtesy of MIJ

MIJ Museum IJsselstein, expositie ´Ongekend Kant´ door conservator Trudi van Zadelhoff en Catherine Clavaux.

Alle beeldend kunstenaars in Ongekend Kant:
Annemiek Vera, Anouk van de Sande, Danielle Kwaaitaal, Doreen Westphal, Hansje van Halem, Isabel Ferrand, Louise te Poele, Maartje Jaquet, Mary Waters, Robin Kolleman, Sandra Hendriks, Tanja Smeets, Tamar Frank, Cas Oorthuys, Claes Iversen, Hendrik Kerstens, Jan Willem Kaldenbach, Wilm Wouters,  Rogier van der Heide, Johannes Antonius Canta, Maarten Schets, Studio DEMAKERSVAN Joep Verhoeven.

Tanja Smeets (Wijchen 1963) Installatiemateriaal: plastic industriële afstandhouders voor beton. Info: zie links in de tekst en Boijmans TV.

Danielle Kwaaitaal (Bussum 1964)
Ereprijzen: Capturing Giulia is awarded with a 2nd Place – Merit of Excellence in Portrait at the international leading Photography Masters Cup 2014. Capturing Giulia, 45x62cm, c-print, dibond, handmade frame, edition of 3
Capturing Deborah, Nominee in Portrait.

MIJ is ± 12 km met de (OV-)fiets vanaf station Utrecht Centraal.

Beeldmateriaal en tekst mag u niet zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de eigenaar(s) gebruiken / overnemen op andere websites en/of schriftelijke dan wel digitale publicaties.